صاص یافته است. ثانیاً شهریه های سالیانه دانشگاه ها به تفکیک مقاطع کارشناسی و تحصیلات تکمیلی مشخص شده است. اطلاعات مذکور این امکان را به دانشجو میدهد که با دانستن تعداد ستاره ها و هزینه ها، دانشگاه مورد نظر خود را جهت تحصیل انتخاب نماید.
2-5-3-5 نظام رتبه بندی موسسه بین المللی سایماگو47
موسسه اسپانیایی ساماگو از سال 2009 ، ارزیابی ورتبه بندی سالانه دانشگاه ها وموسسات آموزش عالی سراسر جهان را آغاز نمود. این موسسه در سال 2013 نیز، حدود 3042 و دانشگاه را براساس 6 شاخص رتبه بندی کرده است. براساس این رتبه بندی مرکز تحقیقات علمی فرانسه در جایگاه نخست وآکادمی علمی چین در جایگاه دوم و آکادمی علمی روسیه در جایگاه سوم قرار دارند. براساس این رتبه بندی در ایران دانشگاه آزاد اسلامی در جایگاه نخست کشوری و دانشگاه تهران در جایگاه دوم کشوری و دانشگاه علوم پزشکی تهران در جایگاه سوم قرار دارند.
2-5-3-6 نظام رتبه بندی URAP48
موسسه تحقیقاتی URAP از سال 2009 در ترکیه شروع به کار نموده است. این موسسه دانشگاه ها ی جهان را ازحیث عملکرد پژوهشی و بر اساس تحلیل های کتاب سنجی و علم سنجی ارزیابی و رتبه بندی می نماید. هر سال حدود 2500 دانشگاه از 110 کشور جهان ارزیابی و 2000 دانشگاه برتر از بین آنها رتبه بندی می شود.
2-5-3-7 نظام رتبه بندی دانشگاه های جهان اسلام
نمایندگان کشورهای جهان اسلام در سال 2005 در مکه، ایده رتبه بندی دانشگاه ها ی OIC49 وطراحی مکانیزمی برای تعیین 20 دانشگاه برتر جهان اسلام و حمایت آنها برای قرارگرفتن در جمع 500 دانشگاه برتر دنیا را مطرح نمودند. سپس به پیشنهاد وزیر علوم ایران طی سندی شیوه جامعی برای رتبه بندی کشور های OIC در سال 1386 تدوین و موسسه پژوهش و برنامه ریزی آموزش عالی ایران به عنوان نهاد مسئول معرفی گردید. در این روش دانشگاه ها از منظر 5 معیار پژوهشی، آموزشی، وجهه بین المللی، امکانات وفعالیت های اجتماعی-هثتصادی مورد ارزیابی قرار می گیرند. در مرحله نخست مقرر شد تنها دانشگاههای ایران مورد ارزیابی ورتبه بندی قرار گیرند. این رتبه بندی که در فاصله تابستان و پاییز 89 انجام شده وisc نتیجه رتبه بندی را این چنین در اختیار مقامات وزارت علوم قرار داده است:
1)دانشگاه تهران 2)دانشگاه علوم پزشکی تهران 3)دانشگاه صنعتی شریف
2-5-3-8 ارزیابی عملکرد دانشگاه ها براساس تکنیک تحلیل پوششی داده ها
در این بخش به بررسی و بیان پژوهش های صورت گرفته که به ارزیابی عملکرد دانشگاه ها وموسسات آموزش عالی به وسیله تکنیک DEA اقدام کرده اند می پردازیم.
توانمندی های مدل DEA موجب شده است که در اغلب بخش های اقتصادی، تحقیقاتی، آموزشی و سرویس دهی به عنوان ابزاری مناسب برای ارزیابی استفاده می شود. مهمترین تحقیقاتی که برای ارزیابی عملکرد دانشگاه ها مورد استفاده قرار گرفته به صورت زیر می باشد:
1)بررسی تغییرات گروه بندی ستانده ها بر امتیاز کارایی دانشگاه ها ی خصوصی و دولتی: این تحقیق در سال 1993 توسط آن و سیفورد50 روی 153 واحد آموزشی انجام پذیرفت. نتیجه نهایی آن نشان داد که کاهش در تعداد داده ها و ستانده ها موجب کاهش امتیاز کارایی واحد های تصمیم گیرنده خواهد شد.
2)ارزیابی کارایی تکنیکی و مقیاس دانشگاه ها ی استرالیا با استفاده از مدل DEA : در تحقیقی که به وسیله اوکیران51 در سال 2001 روی 36 واحد دانشگاهی استرالیا صورت پذیرفت، سه دسته ستانده های آموزشی، مالی و کلی به صورت جداگانه انجام شد. با توجه به کاهش ستانده ها در اجرای مدلهای سه گانه ناشی از ترکیب آن ها، کاهش امتیاز کارایی در برخی واحدها و ثبات امتیاز در برخی دیگر مشاهدا وبه رییشه یابی علل آن پرداخته شد.
3)تحلیل ارزش کارایی تحقیقات دانشگاهی وعلمی: در این تحقیق که در سال 2001 به وسیله کرهون52 روی 18 واحد تحقیقاتی در مدرسه اقتصاد انجام پذیرفت، برای ارائه کردن مدلی جهت دخیل کردن نظر تصمیم گیرندگان در تشخیص و انتخاب بهترین عملکرد، ترکیب بهینه داده ها و ستانده ها و برتری آن ها بر یکدیگر مطالعه انجام شد.
4)تحلیل روند تغییرات ایجاد شده در کارایی فن تخصیصی مدارس عمومی تگزاس: در این تحقیق که به وسیله بنکر ودیگران در سال 2003 انجام پذیرفت، میزان کارایی موجود در مدارس غرب، جنوب شرقی و شمال ایالت تگزاس دارای رتبه های اول تا سوم تشخیص داده شد. نتیجه این تحقیق بیانگر ارتباط مستقیمی میان ناکارایی و هزینه های متغیر می باشد.
5)ارزیابی قیاسی کارایی در دانشگاه ها ی دولتی یونان: در این پژوهش که توسط کاتارکی و کاتاراکیس53 ر سال 2010 در مورد ارزیابی قیاسی کارایی 20 دانشگاه از دانشگاه ها ی دولتی یونان در سال 2004 می باشد.
6)ارزیابی عملکرد پژوهشی دانشگاه ها ی ایتالیا در مقیاس ملی : این پژوهش به ارزیابی عملکرد پژوهشی دانشگاه ها ی ایتالیا در مقیاس ملی و در زمینه های استاندارد تعریف شده به وسیله DEA پرداخته است. تحلیل آن ها بر اساس اطلاعات کتاب سنجی ماخوذ از دانشگاه ها ی ایتالیا در خلال سال های 2004-2008 صورت گرفته است.
7)ارزیابی کارایی دانشکده های دانشگاه علم و صنعت ایران با استفاده از مدل DEA/AHP در سال 2001: در این بخش از پژوهش محقق بر پایه 9 داده و 20 ستانده در چهار گروه به مقایسه کارایی عملکرد دانشکده های دانشگاه علم وصنعت پرداخته و امتیاز کارایی واحد های مختلف را عنوان ورودی روش AHP استفاده کرد.
8)ارزیابی عملکرد آموزشی و پژوهشی گروههای آموزشی دانشگاه علوم انسانی دانشگاه تربیت مدرس با استفاده از مدل DEA در سال 2006: در این تحقیق به رتبه بندی دانشگاه ها براساس یک مدل DEA فازی و با استفاده از روش پروفایل داده ها و حذف خاصیت جانشینی آن ها پرداخته شد.
9)ارزیابی عملکرد و بهره وری عوامل تولید و بررسی تحقیقات کارایی در بخش آموزش دولتی ایران با استفاده از روش DEA : در سال 1388 نایبی و همکاران او به بررسی بهره وری کل عوامل تولید و بررسی تغییرات کارایی و تکنولوژی بخش آموزش دولتی ایران طی سال های 1375-1384 ، به روش DEA پرداختند.
فصل سوم:
روش اجرای تحقیق
3-1- مقدمه
همانطور که در فصل دوم شرح داده شد با توجه به پیچیدگی ریاضیات امروزی و همچنین در نظر گرفتن ماهیت داده ها و ستاده ها در مدل های DEA دیگر نمی توان به ریاضیات کلاسیک برای حل مدل های DEA اکتفا کرد و برای حل این مشکل با در نظر گرفتن بعد خاکستری درمنطق کلاسیک که همان منطق فازی است می وتان نتایج به دست آمده در مدل های DEA را بهبود بخشید.(ساعتی و حاتمی 1386، 4) همچنین با در نظر گرفتن این موضوع که در اکثر مقالات و پژوهش ها و رتبه بندی های موسسات معتبر و بین المللی عامل های رفاهی کمتر در ورودی ها و خروجی ها در نظر گرفته شده، لذا به کمک صندوق رفاه دانشجویان تصمیم بر این گرفته شد که نرخ بازده به مقیاس دانشگاه ها و همچنین رتبه بندی آن ها را برحسب عامل های رفاهی انجام دهیم.
در این فصل ابتدا به بیان مدل های BCCو جمعی پرداخته و سپس با یک روش ابتکاری به تعیین بازده به مقیاس DMU های مختلف می پردازیم. برای داشتن نتایج دقیق تراز مدل به دست آمده یک مدل DEA با داده های فازی به دست می آوریم. در این فصل همچنین با استفاده از مدل CCR و قضایایی که در قسمت های آینده بیان می کنیم به یک مدل CCR فازی دست پیدا خواهیم کرد و دانشگاه ها و مراکز آموزش عالی دولتی را نیز با این تکنیک رتبه بندی خواهیم نمود. روش استفاده شده در مدل فازی در این فصل روش آلفا برش می باشد که به وسیله آن مدل DEA فازی به دست آمده از مدل های ADD و CCR به مدل های خطی تبدیل می کنیم.
منبع استفاده شده در این فصل مقاله آقایان دکتر خدابخشی، خیرالهی و غلامی با عنوان یک رویکرد مدل جمعی برای تخمین بازده به مقیاس در مدل های تحلیل پوششی داده ها با داده های مبهم می باشد که تعیین بازده به مقیاس مدل های جمعی به طور کلی بر گرفته از این مقاله و ایجاد مدل CCR فازی ترکیبی از قضایای این مقاله وخلاقیت پژوهشگر می باشد.
3-2- مدل BCC
فرض کنید در این مدل ما n واحد تصمیم گیری داریم (DMUJ: J=1,2,3,….,n) به طوریکه از m ورودی (xij:i=1,2,3,….,m) برای تولید s خروجی (yrj: r=1,2,3,…,s) استفاده می کند. مدل BCC برای ارزیابی واحد ها به صورت زیر است:
Min ?0
s.t
3-2-1 تعریف واحد کارا در مدل BCC
DMU0 یک واحد کاراست اگر و فقط اگر در شرایط زیر صدق کند:
1) 0=n 0
2) همه متغیر های کمکی صفر هستند.
3-2-2 مدل دوال مدل BCC
مدل دوال BCC به صورت زیر است:
Max w = – u0
s.t
, vi 0 is free
3-2-3 تعیین بازده به مقیاس در مدل BCC
بنکر و ترال (بنکر و ترال .1992) برای تعیین نوع بازده به مقیاس در رابطه 3-2 قضیه زیر را ارائه کردند:
قضیه 3-1: فرض کنید DMU0 با ورودی وخروجی (X0 , Y0) یک واحد کاراست. شرایط زیر تعیین کنننده نوع بازده به مقیاس DMU0 در مدل BCC با استفاده از رابطه 3-2 است.
1)بازده به مقیاس در نقطه(X0 , Y0) زمانی افزایشی است اگر و فقط اگر در همه جوابهای بهینه u0*0 باشد.
2)بازده به مقیاس در نقطه(X0 , Y0) زمانی کاهشی است اگر و فقط اگر در همه جوابهای بهینه u0*<0 باشد. 3)بازده به مقیاس در نقطه (X0 , Y0) زمانی ثابت است اگر و فقط اگر در همه جواب های بهینه u0*=0 باشد. 3-3- مدل های جمعی مدل های جمعی که برای اولین بار توسط چارنز (چارنز،کوپر،گولانی و سیفورد 1985، 85) برای ارزیابی واحد های تصمیم گیری ارائه شد به صورت زیر است: Max s.t 3-3-1 تعیین بازده به مقیاس با استفاده از مدل ADD برای تعیین بازده به مقیاس در مدل ADD از قضیه زیر استفاده میکنیم. قضیه 3-2: فرض کنید DMU0 با ورودی وخروجی (X0 , Y0) کاراست. بنا براین داریم: 1)وجود دارد یک<1 0< به طوریکهPPS (x0 , y0) یک واحد ناکارا باشد اگر و فقط اگر(X0 , Y0) دارای بازده به مقیاس کاهشی باشد. 2)وجود دارد یک 1< به طوریکه PPS (x0 , y0) یک واحد ناکارا باشد اگر و فقط اگر (X0 , Y0) دازای بازده به مقیاس افزایشی باشد. 3)برای هر >0 به طوریکه PPS (x0 , y0) یک واحد کاراست اگر و فقط اگر(X0 , Y0) دارای بازده به مقیاس ثابت باشد.
اثبات :
فرض کنید (u*,v*,u0*) یک حل بهینه مدل BCC در رابطه3-2 برای ارزیابی(X0 , Y0) باشد. زمانی (X0 , Y0) کاراست که در ابر صفحه با معادله u*x+v*y+u0*=0 صدق کند. با در نظر گرفتن اینکه
PPS (x, y0) یک ناکاراست پس داریم:
U*y – V*x + u*0<0 ( U*y - V*x + u*0) - U*0<0 U*0(1 - ) <0 بنابراین از (*) داریم که 0< <1 باشد پس داریم u*<0 در نتیجه با توجه به قضیه (3-1)، (X0 , Y0) دارای بازده به مقیاس کاهشی است. و اگر0< باشد پس باید u0*>0 باشد. اگر =1 باشد پس (X0,Y0) دارای بازده به مقیاس ثابت است.
به طور عکس فرض کنید (X0 , Y0) دارای بازده به مقیاس کاهشی است. در این مورد ما باید نشان دهیم که یک در بازه (1و0) وجود دارد به طوریکه PPS (x0 , y0) و ناکاراست. زمانی که (X0,Y0) دارای بازده به مقیاس کاهشی است، برطبق قضیه تعیین بازده به مقیاس برای مدل دوال BCC برای هر جواب بهینه مدل BCC مقدار u0*<0 باید باشد. برهان خلف: فرض کنید برای هر (0,1) و PPS (x0 , y0) کارا باشد. بنابراین هر ترکیب محدب از (x0 , y0) و (X0 , Y0) بر روی مرز کارایی قرار دارند. پس ابر صفحه با معادله u*x+v*x+u0=0 از هر دو نقطه(x0 , y0) و (X0 , Y0) عبور می کند. پس این جواب هم برای (x0,y0) و (x0 , y0) فعال است. U*y0 - V*x0 + u*0= 0 U*y0 - V*x0 + u*0= 0 از دو رابطه بالا نتیجه می گیریم که : U*(1 - ) = 0 u*0= 0 این به این معنی است که (X0 , Y0) دارای بازده به مقیاس ثابت است و این یک نقض است. پس فرض فوق غلط است واثبات کامل می شود. 3-4- مدل پیشنهادی با یک مدل پیشنهادی ما قصد داریم که یک (x0 , y0) ناکارا را برای تعیین بازده به مقیاس (X0 , Y0) تعیین کنیم. اگر ناکارامدی (x0 , y0) باعث افزایش شود، بازده به مقیاس افزایشی است. اگر ناکارایی (x0 , y0) باعث کاهش مقدار شود، بازده به مقیاس کاهشی است. اگر (x0 , y0) در فضای امکان تولید هرگز کارا نگردد بازده به مقیاس ثابت است. مدل پیشنهادی به صورت زیر است: Max s.t , قضیه زیر برای شناسایی بازده به مقیاس مدل (3-4) فراهم شده است: قضیه 3-3: فرض کنید که DMUبا زوج مرتب (X0 ,Y0) کاراست. شرایط زیر نوع بازده به مقیاس DMU0 را با توجه به محاسبات مدل (3-4) تعیین می کند. 1)مقدار بهینه تابع هدف بزرگتر از صفر باشد و>1 اگر وتنها اگر DMU0 دارای بازده به مقیاس افزایشی باشد.
2)مقدار بهینه تابع هدف بزرگتر از صفر باشد و<1 اگر و تنها اگر DMU0 دارای بازده به مقیاس کاهشی باشد. 3)مقدار بهینه تابع هدف صفر باشد اگر و فقط اگر DMU0 دارای بازده به مقیاس ثابت باشد. اثبات: فرض کنید مقداربهینه تابع هدف در مدل(3-4) صفرنیست و>1 است. بنابراینPPS، (x0 y0) در مدل شماره (3-3) یک واحد ناکاراست. طبق قضیه (3-2)، DMU0 دارای بازده به مقیاس افزایشی است. به طور معکوس: اگرDMU0 دارای بازده به مقیاس افزایشی باشد ، بر طبق قضیه (3-2) ، وجود دارد یک 1 که (x0 , y0) یک واحد ناکارا در فضای امکان تولید است. ناکارایی (x0 , y0) در مدل (3-3) نشان دهنده این است که تابع هدف باید بزرگتر از صفر باشد. با توجه به این که این مدل از نوع ماکزیمم سازی است پس تابع هدف مخالف صفر است. این به این معنی است که PPS (x0 , y0) یک واحد ناکاراست. ما باید نشان دهیم که 1 است. به خاطر دارید که <1 بنابر قضیه (3-2) بیانگر بازده به مقیاس کاهشی است و =1 باعث ناکارایی DMU0 می گردد. پس در نتیجه مقدار >1 باید باشد. بنابر این اثبات کامل می شود. اثبات قسمت های 2و3 نیز به همین ترتیب است.
مثال 3-1. درجدول (3-1) نتایج عددی برای سه DMU ارائه شده است.نتایج عددی توسط مدل پیشنهادی (3-4) برای تعیین نوع بازده به مقیاس محاسبه شده اند. مدل (3-4) برای تعیین نوع بازده به مقیاس DMUA به صورت زیر است:
Max
s.t
,
جواب بهینه برای مدل (3-5) به صورت زیر است:
با توجه به

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   منبع پایان نامه با موضوعجبران خسارت، بهره بردار، حق تصرف
دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید