این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   بررسی آسیب پذیری اقتصاد فرش

– اجزاء اصلی سرمایه فکری

با توجه به اینکه تعاریف مختلفی در مورد سرمایه فکری شده است، ولیکن محققان به سه سازه اصلی آن اتفاق نظر دارند که عبارتنداز: سرمایه انسانی، سرمایه ساختاری (سازمانی) و سرمایه ارتباطی (مشتری).

 

2-18-1- سرمایه انسانی

سرمایه انسانی، سطح دانش فردی است که کارکنان یک سازمان دارای آن می باشند که این دانش معمولاً به صورت ضمنی می باشد. همچنین، سرمایه انسانی یک سازمان عبارتست از دانش و مهارت های متخصصان آن سازمان که به منظور ارائه خدمات حرفه ای از آن ها استفاده می کنند. (طالبی و دیگران، 1392، 23)

رهنمای رودپشتی و صالحی معتقدند؛ سرمایه انسانی شامل تمامی قابلیت های فردی، استعدادها، دانش و تجربه کارکنان و مدیران سازمان بوده که هنگام ترک سازمان با خود می برند. دانش افراد منحصر بفرد بوده و شامل نوآوری، انعطاف پذیری، انگیزش، رضایت، ظرفیت بادگیری، وفاداری، آموزش و تحصیلات می گردد. از طرفی این سرمایه منشأ نوآوری و تجدید استراتژیک سازمان می باشد. (رهنمای رودپشتی و صالحی، 1388، 676)

در جایی دیگر سرمایه انسانی را کلیه دانش موجود در افراد سازمان و قابلیت سازمان را در یافتن بهترین راه حل از طریق دانش کارکنان نشان می دهد. (علیقلی و دیگران، 1390، 37)

 

2-18-2- سرمایه ساختاری (سازمانی)

این سرمایه شامل مکانیزم ها و ساختارهایی است که نقش اصلی آن در حمایت از کارکنان برای رسیدن به عملکرد و بهینه فکری و از سویی عملکرد بهینه در کسب و کار است. در حقیقت این سرمایه شامل تمام مخازن دانش غیرانسانی در یک سازمان مانند پایگاه داده ها، فرایندها، استراتژی ها و چارت های سازمانی است که به سازمان ارزشی فراتر از دارایی های فکری می بخشد. (ناظم و مطلبی، 1390، 32)

بنتیس[1] معتقد است منظور از سرمایه ساختاری کلیه دارایی های غیرانسانی قابلیت های سازمانی است که برای برآورده شدن نیازهای بازار مورد استفاده قرار می گیرد. ونگ و چانگ[2] بیان می کنند که سرمایه ساختاری اشاره به ساختارها و فرایندهای موجود در درون یک سازمان دارد که کارکنان از آن ها استفاده کرده و از این طریق دانش و مهارت هایشان را به کار می گیرند. (طالبی و دیگران، 1392، 24)

رهنمای رودپشتی و صالحی معتقدند، دانش سازمان مستقل از افراد و پرسنل بوده و هنگام ترک محل کار توسط کارکنان در پایان روز کاری در سازمان باقی می ماند از جمله می توان به دارایی های فکری، پایگاه داده ها، قراردادها، سیستم ها و رویه های سازمانی، سیستم اداری، بهترین عملکرد اشاره نمود. (رهنمای رودپشتی و صالحی، 1388، 676)

 

2-18-3- سرمایه ارتباطی (مشتری)

سرمایه ارتباطی مهم ترین جزء سرمایه فکری در ایجاد ارزش افزوده به شمار می رود و شامل روابط داخلی و خارجی با ذینفعان سازمان است. کانال های توزیع و رضایت و وفاداری مشتریان از اساسی ترین عوامل ایجاد ارزش افزوده در سازمان به شمار می رود. این سرمایه عبارت از همه دارایی هایی است که روابط شرکت با محیط را مرتب و مدیریت می کند و شامل ارتباط با مشتریان، سهامداران، عرضه کنندگان، دولت، مؤسسات دولتی و رقبا است. (علیقلی و دیگران، 1390، 38)

منظور از سرمایه ارتباطی، کلیه دانش قرار گرفته در روابط یک سازمان با محیط خود شامل مشتریان و شرکا است که به عقیده بونتیس مهمترین جزء یک سرمایه ارتباطی، سرمایه مشتری است به خاطر اینکه موفقیت یک سازمان در گروه سرمایه مشتری است. (طالبی و دیگران، 1392، 25)

سرمایه ارتباطی (مشتری) مجموع دارایی هایی می باشد که باعث ایجاد رابطه با محیط، مشتریان، سهامداران، عرضه کنندگان کالا، رقبا و دولت می شود. (طالب نیا و همکاران، 1391، 53)

 



[1] . Bontis

[2] . Wang & Chang